ΠΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΡΘΙΟΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Πολλοί Χριστιανοί μας διερωτώνται πότε να κάθονται και πότε να είναι όρθιοι στην Εκκλησία. Έχουν δίκιο, γιατί δεν τους έχει γίνει λειτουργική αγωγή. Έτσι είναι φυσικό να κάθονται όταν δεν πρέπει ή να στέκονται όρθιοι χωρίς λόγο. Στους ναούς μας σήμερα υπάρχουν μερικά καθίσματα, που όμως δεν φτάνουν για όλους τους εκκλησιαζόμενους. Τούτο δε όχι διότι δεν υπάρχουν χρήματα για προμήθεια και άλλων καθισμάτων, αλλά διότι ο χώρος των ναών μας είναι σχετικά μικρός, και με την τοποθέτηση καθισμάτων μειώνεται η χωρητικότητά τους. Έτσι για να χωρούνε περισσότεροι άνθρωποι μέσα στους ναούς μας, αφήνεται ένα μεγάλο τμήμα του εσωτερικού χώρου χωρίς καθίσματα, και έτσι εξοικονομούνται τα πράγματα. Βέβαια η ορθοστασία είναι δοκιμασία για τους μεγαλύτερους που όταν βρουν κάθισμα θέλουν να γνωρίζουν πότε πρέπει να στέκονται όρθιοι και πότε όχι. Θα δώσουμε μερικές γενικές οδηγίες που καλύπτουν, όπως πιστεύουμε το θέμα και διαφωτίζουν αρκετά. Κατ’ αρχήν θα πρέπει να πούμε ότι και καθήμενος κανείς προσεύχεται στο ναό. Ωστόσο υπάρχουν μερικές στιγμές της Θείας Λειτουργίας που όλοι πρέπει να στέκονται όρθιοι.
Οι στιγμές αυτές είναι:
α) Στην αρχή της Θ. Λειτουργίας, όταν ο ιερέας απαγγέλλει το «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός…». Όλοι είμαστε όρθιοι και στο άκουσμα των ονομάτων των τριών προσώπων της Αγ.Τριάδος σταυροκοπούμεθα με ευλάβεια. Εάν λειτουργεί Αρχιερέας σηκωνόμαστε τη στιγμή που στα ’’Ειρηνικά’’ μνημονεύεται το όνομά του. Αυτό σε ένδειξη σεβασμού προς τον Επίσκοπο και για να δεχθούμε την ευλογία του που μας δίνει εκείνη τη στιγμή.
β) Σηκωνόμαστε πάλι στο τέλος του γ΄ Αντιφώνου και ενώ αρχίζει η Μικρά Είσοδος με την λιτάνευση του ιερού Ευαγγελίου. Άλλωστε ο διάκονος ή ο ιερέας θα δώσει σε λίγο το παράγγελμα: «Σοφία. Ὀρθοί» δηλ. ιδού η Σοφία του Θεού, το ιερό Ευαγγέλιο. Όλοι όρθιοι.
γ) Στον Τρισάγιο Ύμνον είμαστε όρθιοι και κάνουμε το σταυρό μας ευλαβικά.
δ) Στην απαγγελία του Αποστόλου καθόμαστε. Σηκωνόμαστε μόλις δοθεί το παράγγελμα «Σοφία Ὀρθοί, ἀκούσωμεν τοῦ Ἁγίου Ἐυαγγελίου…» και παραμένουμε όρθιοι μέχρι του τέλους του και μέχρις ότου το Ευαγγέλιο επιστρέψει στην Αγία Τράπεζα και συνέχεια μέχρι να τελειώσει η Μ. Είσοδος.
ε) Κάθε φορά που μας θυμιατίζει ο ιερέας π.χ. μετά τη Μ. Είσοδο, στο Χερουβικό κ.ο.κ.
ζ) Κάθε φορά που μας ευλογεί ο ιερέας από την Ωραία Πύλη στρεφόμενος προς τον λαό.
η) Κατά την απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως.
θ) Μόλις ο διάκονος ή ο ιερέας δώσει το παράγγελμα: «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου…» στεκόμαστε όρθιοι συνεχώς. Διότι από αυτό το σημείο αρχίζει το σημαντικότερο τμήμα της Θ. Λειτουργίας που είναι η Αγία Αναφορά δηλ. η ευλογία του Άρτου και του Οίνου και η μετατροπή τους σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Συνεχίζουμε να είμαστε όρθιοι μέχρις ότου ο ιερέας μας ευλογήσει από την Ωραία Πύλη λέγοντας το: «Καί ἔσται τά ἐλέη τοῦ μεγάλου Θεοῦ…».
ι) Κατά την απαγγελία του «Πάτερ ἡμῶν…» και παραμένουμε όρθιοι μέχρις ότου ακούσουμε το «Τά Ἅγια τοῖς ἁγίοις».
ια) Σηκωνόμαστε πάλι όταν καλεί τους πιστούς εις Μετάληψιν εμφανιζόμενος με τα Άγια στην Ωραία Πύλη, λέγων το «Μετά φόβου Θεοῦ…». Καλό είναι να παραμένουμε όρθιοι όση ώρα διαρκεί η Μετάληψη.
ιβ) Τέλος σηκωνόμαστε κατά την Απόλυση για να δεχθούμε την τελική ευλογία του ιερέως.

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.