’’Λόγια ἀγάπης νά τῆς λές..! ’’

’Λόγια ἀγάπης νά τῆς λές… Ἐγώ ἀπό ὅλα τή δική σου ἀγάπη προτιμῶ καί τίποτε δέν μου εἶναι τόσο βασανιστικό ἤ δυσάρεστο,
ὅσο τό νά βρεθῶ κάποτε σέ διάσταση μαζί σου. Κί ἄν ὅλα χρειασθεῖ νά τά χάσω, κί ἄν γίνω φτωχότερος ἀπό τόν Ἴρο,
κι ἄν στούς ἔσχατους βρεθῶ κινδύνους, ὁτιδήποτε κι ἄν πάθω, ὅλα μοῦ εἶναι ἀνεκτά κι ὑποφερτά, ὅσο ἐσύ μοῦ εἶσαι καλά.
Καί τά παιδιά τότε μοῦ εἶναι περιπόθητα, ἐφ᾽ ὅσον ἐσύ μᾶς συμπαθεῖς…
Ἴσως κάποτε σοῦ πεῖ: Ποτέ ὡς τώρα δέν ξόδεψα ἀπό τά δικά σου, ἔχω ἀκόμη τά δικά μου, πού μοῦ ᾽δωσαν οἱ γονεῖς μου.
Τότε πές τῆς: Τί λές καλή μου; Ἔχεις ἀκόμη τά δικά σου;
Ποιά λέξη μπορεῖ νά ᾽ναι χειρότερη ἀπ᾽ αὐτή; Σῶμα δέν ἔχεις πιά δικό σου κι ἔχεις χρήματα;
Δέν εἴμαστε δύο σώματα μετά τό γάμο, ἄλλά γίναμε ἕνα, δέν ἔχουμε δύο περιουσίες, ἄλλά μία…
Ὅλα δικά σου εἶναι, κι ἐγώ δικός σου εἶμαι, κορίτσι μου. Αὐτό μέ συμβουλεύει ὁ Παῦλος, λέγοντας ὅτι ὁ ἄνδρας δέν ἐξουσιάζει τό σῶμα του,
ἄλλά ἡ γυναίκα. Κι ἄν δέν ἔχω ἐγώ ἐξουσία στό σῶμα μου ἀλλά ἐσύ, πόσο μᾶλλον δικά σου εἶναι τά χρήματα…
Ποτέ νά μήν τῆς μιλᾶς μέ πεζό τρόπο, ἀλλά μέ φιλοφροσύνη, μέ τιμή, μέ ἀγάπη πολλή.
Νά τήν τιμᾶς, καί δέν θά βρεθεῖ στήν ἀνάγκη νά ζητήσει τήν τιμή ἀπό ἄλλους.
Δέν θά χρειασθεῖ νά ζητήσει ἐπαίνους ἀλλοῦ, ἄν ἔχει τούς δικούς σου. Νά τήν προτιμᾶς ἀπό ὅλους γιά ὅλα,
γιά τήν ὀμορφιά, γιά τήν σωφροσύνη της, καί νά τήν ἐγκωμιάζεις. Νά κάνεις φανερό ὅτι σ᾽ ἀρέσει ἡ συντροφιά της
κι ὅτι προτιμᾶς νά μένεις στό σπίτι γιά νά εἶσαι μαζί της, ἀπό τό νά βγαίνεις στήν ἀγορά. Ἀπό ὅλους τούς φίλους νά τήν προτιμᾶς,
​καί ἀπό τά παιδιά πού σοῦ χάρισε, κι αὐτά ἐξ αἰτίας τῆς νά τ᾽ ἀγαπᾶς’’. (Εἰς τήν πρός Ἐφεσίους, 20, 5, ΡG 62, 146 -148).

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΕΛΛΑ, ΖΩΟΝ ΘΕΟΥΜΕΝΟΝ
Προοπτικές γιά μιά ὀρθόδοξη κατανόηση τοῦ ἀνθρώπου
Β’ ἔκδοση. Σύναξη. Ἁθήνα 1981, σ. 84 -85

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.